Mijn 10 mooiste bestemmingen in Canada

Na een prachtige rondreis van 30 dagen door Canada heb ik heel veel mooie herinneringen meegenomen naar huis. Een aantal van de mooiste bestemmingen heb hieronder op een rijtje gezet (willekeurige volgorde).

1) Québec

De gezellige Franse sfeer is goed te proeven in dit oude stadje. In het centrum voelt het als een soort mini Parijs inclusief ‘Mont Martre’ met zijn kunstenaars. Het grote indrukwekkende hotel Fairmont Le Château Frontenac is van veraf al te zien en steekt boven alles uit. De oude stadsmuur, het fort en de gekleurde huisjes maken het plaatje compleet.

2) Saguenay Fjord National Park

Kamperen langs het water en dan meteen drie beluga’s langs zien zwemmen. Wat een mooi moment was dat. En toen ook nog een Minky Whale met de staart klapte op het water was ‘National Geographic live’ compleet. Vanuit een kajak op zee nog meer Minky whales zien maakte het avontuur helemaal onvergetelijk.

3) Toronto

Vanuit de CN toren (553,3 m hoog) heb je een prachtig uitzicht op de stad. Vlakbij de toren staat het openlucht treinenmuseum en de Steam Wistle Brewery. Toronto lijkt ‘s avonds een beetje op New York door  al zijn grote reclameborden en verlichting.

4) Niagara Falls

Toeristisch zijn de watervallen wel, maar dat maken ze niet minder mooi. Een enorme hoeveelheid water valt naar beneden. Wat ook leuk is Ford George, waar je een stukje geschiedenis kan proeven en het dorpje Niagara on the Lake wat op een kleine afstand van de watervallen ligt. Bij het dorpje is het alsof je 100 jaar terug in de tijd gaat. De geuren van fudge en chocola komen je meteen tegemoet vanuit de piepkleine winkeltjes waar je zo mee kan kijken met het proces in de bakkerij waar al het lekkers wordt gemaakt.

5) Icefields Parkway

Van Banff tot Jasper is dit een enorm mooie route over de highway 93 en 93A langs spiegelende meren, gletsjers en besneeuwde bergtoppen. Onderweg enorm genieten van alle flora en fauna die je tegenkomt. Grote kans dat een beer of een hert de weg oversteekt. En aan eekhoortjes geen gebrek. De kleine ijverige diertjes kom je overal tegen.

6) Moraine Lake – Peyto Lake

Ook op de Icefields Parkway maar toch het apart noemen waard zijn deze twee prachtige meren. Naast het bekende Lake Louise zijn deze twee prachtig blauwe meren zeer zeker een bezoek waard. Moraine Lake met zijn bergtoppen eromheen en een prachtig bos waar je door kan wandelen. En Lake Peyto met zijn aparte vorm en waar zelfs in de zomer het laatste stukje naar het uitzichtpunt nog in de sneeuw ligt.

7) Mount Robson National Park

Het plaatsje stelt helemaal niets voor, maar de natuur is echt prachtig. Een wandeling door het Park is enorm afwisselend. Hoge sequoia bomen, besneeuwde bergtoppen, snelstromende rivieren en vooral het stilstaande water waar al het moois in weerspiegeld.

8) Whistler

Met een toegangspas voor de kabelbanen kan je de hele dag tussen de bergtoppen heen en weer. Prachtig uitzicht en wandelen tussen de hoge sneeuwwanden. De overblijfselen van de Olympische spelen zijn her en der nog zichtbaar (het erepodium en de fakkel). ‘s Avonds lijkt Whistler wel een Oostenrijks skidorp met zijn vele restaurantjes en gezellige sfeer.

9) Knights Inlet

Wil je beren zien dan is Knights Inlet  ‘the place to be’. Vanaf het water in een kajak of een boot kan je heel goed zien wat de beren allemaal doen. De kans om hier een beer te zien is bijna 100%. Naast beren zijn er natuurlijk nog veel meer dieren te zien en het regenwoud hier is totaal iets anders dan de rest van Canada (website Knights Inlet).

10) Duncan

Aan het einde van de reis was nog een wens om Orka’s te zien. Onderweg naar dit plaatsje moet je zeker een stop maken in het dorpje Coombs voor een kopje koffie en een Nanaimo bar. Hier is een markt waar de geiten op het dak lopen. Het heeft dan ook de toepasselijke naam ‘Goats on the roof’. In Duncan zelf zijn veel totempalen in de stad neergezet en er is ook een oud treinstation. Het mooiste hier was toch wel de boottocht op zee op de grens van Canada en Amerika. De kans om hier een orka te zien is enorm groot en ook zeehonden, vis- en zeearenden kom je tegen.

Foto’s van Canada vindt u hier en hier op mijn site.

Voor mijn complete reisverslag kijk hier

 

Dierendag 2014

Dierendag

4 oktober was het weer dierendag en om die reden werd ik gevraagd door dierenartsenpraktijk TerWeerlaan in Wassenaar om foto’s te komen maken in de praktijk.

In een apart kamertje maakte ik mijn ‘ministudio’. Bij een fotoshoot zoals deze is het altijd spannend wat er komen gaat. In principe kon ik alle mogelijke huisdieren verwachten. Het werden totaal 9 honden.

Met hulp lukte het me om van alle honden een aantal leuke foto’s te maken. Alleen was dit me zeker niet gelukt, omdat de honden neerzetten (en laten zitten) onmogelijk was tegelijkertijd met het maken van de foto’s. Heel handig als iemand de honden, voor zover mogelijk, ongeveer op de plek waar ik graag wilde kon laten zitten. Voor de dieren was dit ook een vreemde omgeving met allemaal dieren- en etensluchtjes. Een rondje snuffelen voor het begin was dan ook toegestaan. Meerdere malen zag ik door de zoeker van mijn lens een grote neus veel te dichtbij van een nieuwsgierige hond die aan mijn camera kwam ruiken.

De enorme herder was een beetje te groot voor de ‘set’ binnen en nadat de twee uurtjes om waren, zijn we samen met het baasje nog even naar buiten gegaan om in een wat ruimere omgeving foto’s te maken.

Het was echt heel leuk om te doen en wat mij betreft voor herhaling vatbaar!

Een aantal foto’s van de honden zijn hier te zien op mijn website.

Een fotomodel, een stuiterbal en vooral veel energie!

Een tijdje geleden had ik een afspraak met twee honden en hun baasje. Mijn huiskamer bouwde ik om tot een minifotostudio en het feest kon beginnen. Aan de modellen kon het niet liggen. Joy en Banjer stuiterden vol enthousiasme door de kamer.

SONY DSCPuppy Joy was het fotomodel en parkeerde zichzelf meteen op het witte pluizige kleedje om vervolgens met haar donkere ogen recht in de lens van mijn camera in te kijken. Af en toe was ze toch wel nieuwsgierig wat ik erachter deed en kwam ze naar de camera toelopen om al kwispelend om aandacht te vragen. Geduldig als haar baasje was, zette ze Joy elke keer weer terug op de plek op het kleedje. Het zwarte doek wat ik daarna wilde gebruiken, vond Joy maar niets en wilde er ook niet op zitten. Ze had duidelijk voorkeur voor een rood kussen dat in mijn kamer lag. Probleem opgelost want op het rode kussen poseerde ze weer als een professioneel model. Het rode doek wat ik erna wilde gebruiken, was prima om je in te verstoppen en de minidraadjes aan de zijkant waren heerlijk om op te kluiven. Het kwam er op neer dat haar baasje met een bakje snoepjes aan het rammelen was en ik af en toe een gekke geluiden maakte waardoor ze even het doek met rust liet en keek wat wij nou in hemelsnaam aan het doen waren.

Banjer en Joy samen op de foto was niet eenvoudig, maar met een paar snoepjes en wat geduld is het uiteindelijk toch gelukt. Stilzitten is iets wat nSONY DSCiet in Banjers woordenboek staat dus na een kort moment was het dan ook klaar. Het verschil tussen de twee honden was leuk om te zien. Joy is een echte dame en banjer een stoere vent. Dit was ook duidelijk op de foto’s terug te zien. Joy ging er af en toe echt voor zitten en vond die aandacht maar al te leuk. Banjer deed wat hem was gevraagd en zat gewoon op de plek die hem het makkelijkst leek en keek vooral naar de rammelen de snoepjes. Als het even kon was hij weg en stuiterde al snuivend weer gezellig de kamer door.

En dan nog even samen met het baasje op de foto. Het was mooi weer en buiten in het gras was dan ook de plek voor een mooi portret. In tSONY DSCheorie was dat helemaal juist, de praktijk was echter iets anders. Joy kon nog niet los dus dat was het probleem niet. Maar natuurlijk wil je, als je een uur redelijk stil hebt moeten zitten wachten op al die vreemde mensendingen, niet meer stilzitten voor een foto. Dan rol je als een blij ei op je rug in het gras en snuffel je aan elk spannend luchtje. Steel je het piepkuiken, wat als lokaas diende, van je baasje en ren je er al piepend mee weg. In de houtgreep lukte het om een paar foto’s te maken, waar Banjer duidelijk met andere dingen bezig was dan de camera.

Leermoment voor de volgende keer. Eerst laten hollen en dan daarna zonder allemaal spannende prikkels de foto’s maken. Honden zijn net zoals mensen allemaal verschillend, maar er is altijd een manier om toch een foto te krijgen. Soms alleen niet het idee wat in je hoofd zat.

Voor meer foto’s van Banjer en Joy klik hier