Een tweeling, dubbele uitdaging, dubbel schattig

Uitdagingen zijn enegen2r om aan te gaan. Zo ook voor mij op 5 mei jl. Inmiddels heb ik al meerdere baby’s op de foto mogen zetten en herken ik een beetje een patroon. Slapen, eten, actie (= juiste fotomoment!), moe worden en slapen (goed moment voor (redelijk) stil liggende handjes en voetjes voor de foto). Het stukje van actie tot slapen duurt ongeveer een half uur. En als je leuke foto’s wilt maken dan moet het ook dan gebeuren. Toch blijft het lastig en er zijn soms storende factoren, zoals boertjes, flitsers en een nieuwsgierige broer of zus, die het er niet makkelijker op maken. Des te meer een uitdaging bij het maken van de foto’s. Kan een kind net op zijn buik liggen en het hoofdje omhoog houden dan resulteert dat in de meest fantastische gekke bekken…niet zo mooi voor aan de muur, maar wel als een collage van kleine fotootjes voor een ander plekje. Het gaat zo snel dat je het normaal niet opvalt. Des te leuker om de foto’s die snel achter elkaar gemaakt zijn als een soort filmpje op het beeldscherm terug te zien tijdens het bewerken.

Maar afgelopen 5 mei dus een dubbele uitdaging. Een eeneiige tweeling van twee maanden. Twee meisjes. Tevreden nadat ze gegeten hadden begonnen we met de foto’s. Op de grond de set gemaakt met lampen, een onder- en achtergrond. En dan…. bij één baby gaat het makkelijk. Ligt het hoofdje goed, kijkt ze leuk dan klik en de foto is gemaakt. Maar hier was het een heel ander verhaal. Het ene meisje keek nieuwsgierig de camera in. Het andere draaide precies haar hoofdje de andere kant op. En na een beetje hulp van mamma lukte het om het hoofdje te draaien richting de camera, waar ik door de lens kon zien dat meisje twee de achtergrond nu weer spannender vond. En dan het moment waarop ze allebei tegelijk naar de camera keken. Snel een foto voordat één van de vier armpjes voor het eigen of het hoofd van de zus heen en weer bewoog. Veel foto’s dan maar in de hoop dat de goede, zonder armpjes, ogen dicht of moeilijk hoofd, ertussen zat.

Ze konden allebei op hun buik liggen en hun hoofdje omhoog houden. Bij zulke kleintjes is altijd de vraag of ze het kunnen. Dubbel geluk dus want dit vind ik de meest schattige foto’s. Hier hetzelfde dilemma…waar de één makkelijk haar hoofdje omhoog hield en strak met een trotse blik de camera in keek, leek de ander wat moeite te hebben met de zwaartekracht en leverde alle inspanning om haar hoofd net zo hoog als haar zus te krijgen. Op en neer en van links naar rechts. Focus zoeken en klikken maar. Gelukkig zaten er twee geschikte foto’s bij waarop ze beide het hoofdje omhoog hadden. En daarna was de energie op. Evenals de kleine lachjes van daarvoor. Nog een andere outfit aan, maar dat mocht niet baten. De tijd zat erop en het was klaar wat de meisjes betrof.

De foto’s van handjes en voetjes SONY DSCmaak ik altijd aan het einde. Zo ook hier toen de baby’s zachtjes in slaap aan het dommelen waren. Twee voetjes kan wel en met wat passen en meten ging vier net. Maar dubbel beweeglijk ook hier (zelfs tijdens het slapen), zodat af en toe bij het afdrukken een voetje uit beeld schoot. Scherpstellen op 20 bewegende teentjes is ook niet altijd even makkelijk. Gelukkig was hier ook de oplossing van een serie maken en de juiste eruit halen.

 

Daarna gingen de baby’s naar bed en pakte ik mijn spullen weer in en nam afscheid. Thuis begon de volgende uitdaging van selectie, bewerking en vooral vaak de keuze van de leukste foto’s om tot een mooie serie als eindresultaat te komen.

Meer zien van de tweeling klik hier