Project kerstkaart 2014

Het is weer donker buiten en de herfst is druk bezig met het aanpassen van de bomen in winterstijl. De eerste kale takken zijn al in beeld. Voor de meeste mensen niet het favoriete seizoen. Om de donkere dagen door te komen worden huizen versierd en gezellig gemaakt. Kaarsjes en in begin van december alle mooie en kleurige kerstdecoraties en -bomen in huis.

Om te laten merken dat je om familie en vrienden geeft en aan ze denkt, worden er kaartjes verstuurd met kerst- en nieuwjaarswensen. Wat vroeger een uitbarsting was van creativiteit en bij een klein aantal mensen nu nog steeds, waren de zelfgemaakte kerstkaarten. Tegenwoordig sturen steeds meer mensen hun kerstwensen digitaal of met een gekochte kaart variërend van een Anton Pieck tafereeltje tot een cartoon van een sneeuwman. Ook worden foto’s van kinderen en huisdieren gebruikt om de meest schattige kaarten van bijvoorbeeld mini-kerstmannetjes of hond-rendieren van te maken.

Na mijn creatieve-handgemaakte-knutselkaarten-periode, begon ik ook fotokaarten te maken met afbeeldingen van de omgeving in wintertijd of een mooie kerstversiering. De laatste paar jaar zoek ik het dichter bij huis en vind ik in de tuincentra of woonwinkels de juiste ‘ingrediënten’ voor mijn kerstkaarten. Met behulp van wat licht, spiegels en gekleurd folie voeg ik wat sfeer toe (zie blog). Nog een klein beetje Photoshop en klaar is mijn kaart. Een handgeschreven boodschap erop en de kaart kan verstuurd worden.

Dit jaar had ik al vroeg de spullen gevonden. AlleHappy new yearmaal losse onderdelen en een idee in mijn hoofd. Het ligt al zeker een half jaar klaar om in een foto mijn kerstkaart te worden. ’s Avonds is nu het koud en donker en binnenkort ga ik eens mijn ministudiootje in om dit jaar met glas, bubbels en licht in de weer te gaan. Rood blijft mijn favoriete kerstkleur dus die zit er ook weer in dit jaar.

En dan is het straks December. Wat is er nou leuker dan de kaarten met mooie kerstwensen elke keer tussen de post uit te vissen en in huis een plekje te geven?! Het gaat natuurlijk om de boodschap in de kaart en het feit dat iemand aan je gedacht heeft, maar stiekem ben ik ook altijd benieuwd wat voor grappige of creatieve ideeën andere mensen hebben gehad.

Inspiratie, waar komt het vandaan?

Waar komen de ideeën voor mijn foto’s  vandaan? Zoveel ideeën zitten nog in mijn hoofd om nog vast te leggen. Het begint meestal met iets wat ik zie.

Loop ik in de regen en zie je hoe de druppels vallen en kringen in de plassen maken. Soms een dikke druppel met een grote kring, maar ook veel kleine druppels die de spiegeling van de plas laten verdwijnen. Op een of andere manier vind ik vormen zoals druppels, slierten rook en vlammen altijd fascinerend om te zien. Thuis probeer ik het na te maken. Druppels op een roos, op een paar lepels en opSONY DSC een cd zodat de druppels alle kleuren van de regenboog krijgen.

 

Beweging is nog veel mooier. Met behulp van een glas en water de beweging van de druppels stop te zetten op de foto. Te zien wat je anders niet ziet doordat het beeld wordt stilgezet. Ook de druppelkrans die ontstaat als een druppel in het water valt of iets groots in het water valt waardoor het water omhoog spat. Allerlei vormen en maten. Wel een geduldwerkje waar timing erg belangrijk is. 25 shots waren er nodig om de limoen te laten vallen en de druppels niet te laag of te hoog te laten spatten.

 

spiegelrook_bewerkt-2

 

Rook is al helemaal iets wat ongrijpbaar is. Zien hoe de lucht kringelt in mooie vormen is nog wel te doen. De vormen veranderen wel snel. Heel leuk vind ik het om rook te fotograferen en dan van de foto een soort schilderijtje te maken door het toevoegen van kleur en meerdere vormen in een foto.

 

SONY DSC

En dan nog zoveel dingen die eigenlijk niet eens meer opvallen in huis. Details zoals bijvoorbeeld het pluizen van een touw, de kleuren van knikkers en de vorm van een veer vallen pas echt goed op als je het van heel dichtbij bekijkt.

 

Happy new year

 

 

Inspiratie genoeg, tijd te kort soms, maar daar gaan we binnenkort maar eens verandering in brengen. Het is tenslotte alweer bijna kerst en een heel jaar is een idee voor de kerstkaart van dit jaar al in mijn hoofd gegroeid. Tijd om dat plaatje in mijn hoofd eens vast te gaan leggen. De kerstkaart van vorig jaar is tenslotte verlopen.

 

De meeste foto’s uit dit verhaal staan hier op mijn website

Mijn 10 mooiste bestemmingen in Canada

Na een prachtige rondreis van 30 dagen door Canada heb ik heel veel mooie herinneringen meegenomen naar huis. Een aantal van de mooiste bestemmingen heb hieronder op een rijtje gezet (willekeurige volgorde).

1) Québec

De gezellige Franse sfeer is goed te proeven in dit oude stadje. In het centrum voelt het als een soort mini Parijs inclusief ‘Mont Martre’ met zijn kunstenaars. Het grote indrukwekkende hotel Fairmont Le Château Frontenac is van veraf al te zien en steekt boven alles uit. De oude stadsmuur, het fort en de gekleurde huisjes maken het plaatje compleet.

2) Saguenay Fjord National Park

Kamperen langs het water en dan meteen drie beluga’s langs zien zwemmen. Wat een mooi moment was dat. En toen ook nog een Minky Whale met de staart klapte op het water was ‘National Geographic live’ compleet. Vanuit een kajak op zee nog meer Minky whales zien maakte het avontuur helemaal onvergetelijk.

3) Toronto

Vanuit de CN toren (553,3 m hoog) heb je een prachtig uitzicht op de stad. Vlakbij de toren staat het openlucht treinenmuseum en de Steam Wistle Brewery. Toronto lijkt ‘s avonds een beetje op New York door  al zijn grote reclameborden en verlichting.

4) Niagara Falls

Toeristisch zijn de watervallen wel, maar dat maken ze niet minder mooi. Een enorme hoeveelheid water valt naar beneden. Wat ook leuk is Ford George, waar je een stukje geschiedenis kan proeven en het dorpje Niagara on the Lake wat op een kleine afstand van de watervallen ligt. Bij het dorpje is het alsof je 100 jaar terug in de tijd gaat. De geuren van fudge en chocola komen je meteen tegemoet vanuit de piepkleine winkeltjes waar je zo mee kan kijken met het proces in de bakkerij waar al het lekkers wordt gemaakt.

5) Icefields Parkway

Van Banff tot Jasper is dit een enorm mooie route over de highway 93 en 93A langs spiegelende meren, gletsjers en besneeuwde bergtoppen. Onderweg enorm genieten van alle flora en fauna die je tegenkomt. Grote kans dat een beer of een hert de weg oversteekt. En aan eekhoortjes geen gebrek. De kleine ijverige diertjes kom je overal tegen.

6) Moraine Lake – Peyto Lake

Ook op de Icefields Parkway maar toch het apart noemen waard zijn deze twee prachtige meren. Naast het bekende Lake Louise zijn deze twee prachtig blauwe meren zeer zeker een bezoek waard. Moraine Lake met zijn bergtoppen eromheen en een prachtig bos waar je door kan wandelen. En Lake Peyto met zijn aparte vorm en waar zelfs in de zomer het laatste stukje naar het uitzichtpunt nog in de sneeuw ligt.

7) Mount Robson National Park

Het plaatsje stelt helemaal niets voor, maar de natuur is echt prachtig. Een wandeling door het Park is enorm afwisselend. Hoge sequoia bomen, besneeuwde bergtoppen, snelstromende rivieren en vooral het stilstaande water waar al het moois in weerspiegeld.

8) Whistler

Met een toegangspas voor de kabelbanen kan je de hele dag tussen de bergtoppen heen en weer. Prachtig uitzicht en wandelen tussen de hoge sneeuwwanden. De overblijfselen van de Olympische spelen zijn her en der nog zichtbaar (het erepodium en de fakkel). ‘s Avonds lijkt Whistler wel een Oostenrijks skidorp met zijn vele restaurantjes en gezellige sfeer.

9) Knights Inlet

Wil je beren zien dan is Knights Inlet  ‘the place to be’. Vanaf het water in een kajak of een boot kan je heel goed zien wat de beren allemaal doen. De kans om hier een beer te zien is bijna 100%. Naast beren zijn er natuurlijk nog veel meer dieren te zien en het regenwoud hier is totaal iets anders dan de rest van Canada (website Knights Inlet).

10) Duncan

Aan het einde van de reis was nog een wens om Orka’s te zien. Onderweg naar dit plaatsje moet je zeker een stop maken in het dorpje Coombs voor een kopje koffie en een Nanaimo bar. Hier is een markt waar de geiten op het dak lopen. Het heeft dan ook de toepasselijke naam ‘Goats on the roof’. In Duncan zelf zijn veel totempalen in de stad neergezet en er is ook een oud treinstation. Het mooiste hier was toch wel de boottocht op zee op de grens van Canada en Amerika. De kans om hier een orka te zien is enorm groot en ook zeehonden, vis- en zeearenden kom je tegen.

Foto’s van Canada vindt u hier en hier op mijn site.

Voor mijn complete reisverslag kijk hier

 

Dierendag 2014

Dierendag

4 oktober was het weer dierendag en om die reden werd ik gevraagd door dierenartsenpraktijk TerWeerlaan in Wassenaar om foto’s te komen maken in de praktijk.

In een apart kamertje maakte ik mijn ‘ministudio’. Bij een fotoshoot zoals deze is het altijd spannend wat er komen gaat. In principe kon ik alle mogelijke huisdieren verwachten. Het werden totaal 9 honden.

Met hulp lukte het me om van alle honden een aantal leuke foto’s te maken. Alleen was dit me zeker niet gelukt, omdat de honden neerzetten (en laten zitten) onmogelijk was tegelijkertijd met het maken van de foto’s. Heel handig als iemand de honden, voor zover mogelijk, ongeveer op de plek waar ik graag wilde kon laten zitten. Voor de dieren was dit ook een vreemde omgeving met allemaal dieren- en etensluchtjes. Een rondje snuffelen voor het begin was dan ook toegestaan. Meerdere malen zag ik door de zoeker van mijn lens een grote neus veel te dichtbij van een nieuwsgierige hond die aan mijn camera kwam ruiken.

De enorme herder was een beetje te groot voor de ‘set’ binnen en nadat de twee uurtjes om waren, zijn we samen met het baasje nog even naar buiten gegaan om in een wat ruimere omgeving foto’s te maken.

Het was echt heel leuk om te doen en wat mij betreft voor herhaling vatbaar!

Een aantal foto’s van de honden zijn hier te zien op mijn website.

Een fotomodel, een stuiterbal en vooral veel energie!

Een tijdje geleden had ik een afspraak met twee honden en hun baasje. Mijn huiskamer bouwde ik om tot een minifotostudio en het feest kon beginnen. Aan de modellen kon het niet liggen. Joy en Banjer stuiterden vol enthousiasme door de kamer.

SONY DSCPuppy Joy was het fotomodel en parkeerde zichzelf meteen op het witte pluizige kleedje om vervolgens met haar donkere ogen recht in de lens van mijn camera in te kijken. Af en toe was ze toch wel nieuwsgierig wat ik erachter deed en kwam ze naar de camera toelopen om al kwispelend om aandacht te vragen. Geduldig als haar baasje was, zette ze Joy elke keer weer terug op de plek op het kleedje. Het zwarte doek wat ik daarna wilde gebruiken, vond Joy maar niets en wilde er ook niet op zitten. Ze had duidelijk voorkeur voor een rood kussen dat in mijn kamer lag. Probleem opgelost want op het rode kussen poseerde ze weer als een professioneel model. Het rode doek wat ik erna wilde gebruiken, was prima om je in te verstoppen en de minidraadjes aan de zijkant waren heerlijk om op te kluiven. Het kwam er op neer dat haar baasje met een bakje snoepjes aan het rammelen was en ik af en toe een gekke geluiden maakte waardoor ze even het doek met rust liet en keek wat wij nou in hemelsnaam aan het doen waren.

Banjer en Joy samen op de foto was niet eenvoudig, maar met een paar snoepjes en wat geduld is het uiteindelijk toch gelukt. Stilzitten is iets wat nSONY DSCiet in Banjers woordenboek staat dus na een kort moment was het dan ook klaar. Het verschil tussen de twee honden was leuk om te zien. Joy is een echte dame en banjer een stoere vent. Dit was ook duidelijk op de foto’s terug te zien. Joy ging er af en toe echt voor zitten en vond die aandacht maar al te leuk. Banjer deed wat hem was gevraagd en zat gewoon op de plek die hem het makkelijkst leek en keek vooral naar de rammelen de snoepjes. Als het even kon was hij weg en stuiterde al snuivend weer gezellig de kamer door.

En dan nog even samen met het baasje op de foto. Het was mooi weer en buiten in het gras was dan ook de plek voor een mooi portret. In tSONY DSCheorie was dat helemaal juist, de praktijk was echter iets anders. Joy kon nog niet los dus dat was het probleem niet. Maar natuurlijk wil je, als je een uur redelijk stil hebt moeten zitten wachten op al die vreemde mensendingen, niet meer stilzitten voor een foto. Dan rol je als een blij ei op je rug in het gras en snuffel je aan elk spannend luchtje. Steel je het piepkuiken, wat als lokaas diende, van je baasje en ren je er al piepend mee weg. In de houtgreep lukte het om een paar foto’s te maken, waar Banjer duidelijk met andere dingen bezig was dan de camera.

Leermoment voor de volgende keer. Eerst laten hollen en dan daarna zonder allemaal spannende prikkels de foto’s maken. Honden zijn net zoals mensen allemaal verschillend, maar er is altijd een manier om toch een foto te krijgen. Soms alleen niet het idee wat in je hoofd zat.

Voor meer foto’s van Banjer en Joy klik hier

Mijn favoriete foto’s

Al een paar jaar fotografeer ik niet alleen op vakantie meer, maar op allerlei verschillende plaatsen en met verschillende mensen. Van te voren vraag ik meestal wat er van mij wordt verwacht. Sommige situaties komen vaker voor, maar het is duidelijk dat de mensen die op de foto staan ieder hun eigen wensen hebben. Ik pas me aan aan die wensen om zo een mooie serie van foto’s te maken. Op één of andere manier blijven sommige momenten me altijd bij en heb ik bij die foto’s een bijzondere herinnering. Hieronder een paar voorbeelden.

Fleur

Het kleine meisje was erg nieuwsgierig en haar ouders heel enthousiast. Dit was een van de eerste fotoshoots die ik heb gedaan van een baby dus misschien daarom voor mij ook bijzonder. De interactie tussen Fleur en haar ouders was zo bijzonder om te zien en een goed voorbeeld hiervan zie je op de foto van Fleur en haar vader. Twee gezichten met dezelfde blik. Een liefdevol, gelukkig moment gevangen in een opname.

 

 

Sandhia

De eerste zwangerschapsshoot die ik mocht doen was van Sandhia en haar man. Erg wennen om een buik zo prominent mogelijk op de foto te zetten. Ik ben nu eenmaal gewend om mensen zo flatteus mogelijk op de foto te zetten en in dit geval was het de bedoeling de buik zo rond mogelijk vast te leggen. Het was een erg leuke shoot met enthousiaste bijna-ouders van hun eerste kindje. De mooiste foto van de serie vond ik degene waar Sandhia haar indiase sari om haar buik had. Het was een prachtig versierde knalroze sari en in combinatie met het dochtertje in haar buik echt een plaatje.

Stijn

Mijn neefje Stijn was de eerste newborn waar ik foto’s van mocht maken. Hij was zes dagen oud en sliep nog heel veel. Dat maakte het makkelijk om hem in een comfortabele houding te ‘vouwen’ op een beer. Terwijl hij heerlijk verder sliep had ik de tijd om de foto’s te maken met een beer als referentie voor hoe groot hij was. Inmiddels is hij één jaar oud en erg beweeglijk. Na de fotoshoot heb ik na een half jaar en een jaar opnieuw een foto gemaakt met de beer. Naast elkaar is het leuk om te zien hoe snel hij groeit en vooral veranderd.

Leonie

FlowergirlOp de dag van de fotoshoot was het prachtig weer en besloten we in de speeltuin foto’s te maken. Tijdens het maken van de eerste foto’s bleek toch dat het voor hun allemaal wel spannend was. De kleine jongens leunden tegen Leonie aan als twee poppen. Aan haar gezicht kon je zien dat ze het allemaal niet super vond. Na de groepsfoto besloot ik om van ieder kind nog wat aparte foto’s te maken. Dus ook van Leonie. Ze was al een stukje verder gelopen en ging helemaal op in het plukken van paardenbloemen waar het grasveld vol van stond. Ik liep op een afstandje met haar mee terwijl ze dat niet in de gaten had. Van de foto van haar pirouette heeft ze niets gemerkt. Op mijn hurken kwam ik steeds dichterbij terwijl ze de bloemen aan het plukken was. Toen ik haar vroeg aan de bloemen te ruiken deed ze dat meteen. Met het gezichtje al wat meer ontspannen haalde ik de gekkenbekkentruuk uit de kast. Kijk eens blij, kijk eens verdrietig, kijk eens boos…dat kan bozer…en gelukt want ze moest erg lachen om haar eigen boze gezicht…en DIE echte lach die wilde ik nou net op de foto. Toen ik de bellenblaas uit mijn tas haalde was het helemaal goed en aan het einde van de sessie kreeg ik het bosje paardenbloemen van haar.

De grondeekhoorn

Tijdens mijn vakantie in Alaska heb ik enorm genoten van vooral de natuur. Tijdens een wandeling door het nationale park Danali kwamen we veel grondeekhoorns tegen. Op een moment ging ik, om te genieten van het uitzicht, in de buurt van een eekhoorn op de grond zitten. In het begin keek het diertje me nieuwsgierig aan en was hij klaar om bij elke beweging van mij richting hem weg te rennen. Toen hij zag dat ik alleen maar keek, ging hij verder met het eten van de klavertjes in het veld. Omdat hij natuurlijk niet zo groot was besloot ik om te proberen vanaf een zo laag mogelijk standpunt een foto te maken. Op mijn buik oog in oog met het kleine beestje keek hij nieuwsgierig naar mijn camera, met het klavertje nog in zijn pootjes.

Het spiegelmeer

Ook tijdens een vakantie, maar dit keer door Canada waren er ontzettend veel meren met de prachtigste spiegelingen van de omgeving in het water. Dit was natuurlijk alleen te zien als de wind even weg was zodat in het meer zonder rimpels al het moois weerspiegelden. Langs de kant van de weg, ergens tussen twee dorpjes, kwam ik dit meer tegen. Het was niet alleen de locatie, maar ook de enorme rust en stilte die er was, wat ervoor zorgde dat dit één van mijn favoriete foto’s werd. Helaas kun je geluid nog niet in een stilstaand beeld vastleggen…of eigenlijk wel, want op een eekhoorn of vogelgeluid na hoorde je niets!

 

 

 

Het glas

Voor een fotocuSONY DSCrsus van de volksuniversiteit had ik het onderwerp macro en close-up gekozen. Hiervoor moest ik drie series van foto’s maken met dit thema. Aangezien ik niet alleen een voorwerp op de foto wilde zetten, besloot ik ook beweging aan dit plaatje toe te voegen. In mijn keuken op een spiegelende plaat zette ik een wijnglas neer met water erin. Ongeveer 20 foto’s had ik nodig om de plons zo mooi mogelijk te maken. In je eentje de ontspanknop van je camera indrukken terwijl je tegelijkertijd de limoen laat vallen is best lastig. Zeker als het water niet te hoog mag komen of juist te laag in het glas blijft hangen. Na een tijdje was ik tevreden over de plons. Tijdens het sporten die avond bedacht ik dat het beeld nog wat saai was. Dus later op de avond opnieuw, met dit keer een doorgesneden limoen als ‘opvulling’ van de foto. De fotoserie moest de volgende dag worden beoordeeld dus het moest af. Een paar plonzen later had ik het plaatje zoals het in mijn hoofd zat en daarbij nog een goede beoordeling van de fotograaf die de cursus gaf ook!

 

Natuurlijk zijn er nog veel meer foto’s die voor mij bijzonder zijn, maar dan wordt dit verhaal veel te lang. De bovenstaande zijn wel het meest favoriet. Deze foto’s hebben voor mij echt een verhaal of zijn een bijzondere herinnering. Dit soort foto’s maakt waarom ik fotograferen zo leuk vind!

Spiegeling, herhaling, materiaal en opstelling

Een van de meest leuke dingen om te fotograferen zijn herhalingen. Ik kan er niet genoeg van krijgen. Vandaar mijn voorkeur voor spiegelbeeld. Dat is nog eens het dubbele aantal herhalingen van het onderwerp.

Meestal zie ik een voorwerp en dan heb ik er ideeën bij met een bepaalde compositie. Ideaal zijn winkels zoals Xenos en Action met legio voorwerpen voor een leuk prijsje. Er zitten dan ook nog genoeg ideeën in mijn hoofd en voorwerpen in mijn kast die nog vorm moeten krijgen.

En dan het moment van de foto. Hiervoor heb ik in een kamer een soort opstelling staan waar ik bijna alles heb om het voorwerp te spiegelen, te kleuren, vast te zetten of net even op een andere manier te laten zien. Drie kleine en één grote bouwlamp (hoeveel ik gebruik hangt af hoeveel licht er nodig is), een glasplaat, gekleurd karton, stukjes van gekleurd folie en hulpmiddelen om dingen vast te zetten in de stand hoe ik het wil.

Een voorbeeld is mijn logo. De leuke witte letters en cijfers van de Xenos waren hier heel geschikt voor dat had ik met mijn kerstkaart van dit jaar al uitgeprobeerd. Door de dikke randen is het gemakkelijk om de letters met licht de kleur te geven die ik wil. Onder de glasplaat ligt zwart karton wat zorgt voor een mooie weerspiegeling van de letters. De achtergrond is zwart niet glanzend karton. Aan elke zijde van de letters staat een kleine bouwlamp, waarvan voor de rechter een rood gekleurd folie hangt. Eerst een proeffoto voor de instellingen en dan schuiven met de compositie tot het zo staat zoals ik wil. Soms is het oorspronkSRelijke idee dat ik had iets anders geworden op de uiteindelijke foto.

Met knikkers heb je een heleboel reflecties in één keer. Door glazen knikkers met gekleurde binnenkant
te nemen, kijk je er ook nog eens doorheen. Hier alleen de DOF aangepast zodat het niet een platte foto wordt, maar diepte krijgt. Ook hier heb ik een glasplaat met zwart karton eronder gebruikt voor het verkrijgen van de weerspiegeling en een zwart karton voor de achtergrond.

Dan nog een kleine nabewerking in Photoshop op de computer en voilà, weer een beeld vastgelegd.

Voor voorbeelden van spiegeling en reflectie klik hier

Een tweeling, dubbele uitdaging, dubbel schattig

Uitdagingen zijn enegen2r om aan te gaan. Zo ook voor mij op 5 mei jl. Inmiddels heb ik al meerdere baby’s op de foto mogen zetten en herken ik een beetje een patroon. Slapen, eten, actie (= juiste fotomoment!), moe worden en slapen (goed moment voor (redelijk) stil liggende handjes en voetjes voor de foto). Het stukje van actie tot slapen duurt ongeveer een half uur. En als je leuke foto’s wilt maken dan moet het ook dan gebeuren. Toch blijft het lastig en er zijn soms storende factoren, zoals boertjes, flitsers en een nieuwsgierige broer of zus, die het er niet makkelijker op maken. Des te meer een uitdaging bij het maken van de foto’s. Kan een kind net op zijn buik liggen en het hoofdje omhoog houden dan resulteert dat in de meest fantastische gekke bekken…niet zo mooi voor aan de muur, maar wel als een collage van kleine fotootjes voor een ander plekje. Het gaat zo snel dat je het normaal niet opvalt. Des te leuker om de foto’s die snel achter elkaar gemaakt zijn als een soort filmpje op het beeldscherm terug te zien tijdens het bewerken.

Maar afgelopen 5 mei dus een dubbele uitdaging. Een eeneiige tweeling van twee maanden. Twee meisjes. Tevreden nadat ze gegeten hadden begonnen we met de foto’s. Op de grond de set gemaakt met lampen, een onder- en achtergrond. En dan…. bij één baby gaat het makkelijk. Ligt het hoofdje goed, kijkt ze leuk dan klik en de foto is gemaakt. Maar hier was het een heel ander verhaal. Het ene meisje keek nieuwsgierig de camera in. Het andere draaide precies haar hoofdje de andere kant op. En na een beetje hulp van mamma lukte het om het hoofdje te draaien richting de camera, waar ik door de lens kon zien dat meisje twee de achtergrond nu weer spannender vond. En dan het moment waarop ze allebei tegelijk naar de camera keken. Snel een foto voordat één van de vier armpjes voor het eigen of het hoofd van de zus heen en weer bewoog. Veel foto’s dan maar in de hoop dat de goede, zonder armpjes, ogen dicht of moeilijk hoofd, ertussen zat.

Ze konden allebei op hun buik liggen en hun hoofdje omhoog houden. Bij zulke kleintjes is altijd de vraag of ze het kunnen. Dubbel geluk dus want dit vind ik de meest schattige foto’s. Hier hetzelfde dilemma…waar de één makkelijk haar hoofdje omhoog hield en strak met een trotse blik de camera in keek, leek de ander wat moeite te hebben met de zwaartekracht en leverde alle inspanning om haar hoofd net zo hoog als haar zus te krijgen. Op en neer en van links naar rechts. Focus zoeken en klikken maar. Gelukkig zaten er twee geschikte foto’s bij waarop ze beide het hoofdje omhoog hadden. En daarna was de energie op. Evenals de kleine lachjes van daarvoor. Nog een andere outfit aan, maar dat mocht niet baten. De tijd zat erop en het was klaar wat de meisjes betrof.

De foto’s van handjes en voetjes SONY DSCmaak ik altijd aan het einde. Zo ook hier toen de baby’s zachtjes in slaap aan het dommelen waren. Twee voetjes kan wel en met wat passen en meten ging vier net. Maar dubbel beweeglijk ook hier (zelfs tijdens het slapen), zodat af en toe bij het afdrukken een voetje uit beeld schoot. Scherpstellen op 20 bewegende teentjes is ook niet altijd even makkelijk. Gelukkig was hier ook de oplossing van een serie maken en de juiste eruit halen.

 

Daarna gingen de baby’s naar bed en pakte ik mijn spullen weer in en nam afscheid. Thuis begon de volgende uitdaging van selectie, bewerking en vooral vaak de keuze van de leukste foto’s om tot een mooie serie als eindresultaat te komen.

Meer zien van de tweeling klik hier

Keukenhof 2014

Met koningsdag naar de Keukenhof in Lisse. Het leek mij een goed idee, want iedereen gaat vast eerst naar de vrijmarkt of andere oranje activiteiten. Lekker vroeg op pad voor mooi licht en een lange vrije dag. Aangekomen stonden er al wel een paar bussen (toeristen hebben ook vakantie), maar het was nog lekker overzichtelijk en nergens druk. De zon scheen en een paar mooie Hollandse schapenwolken hingen in de blauwe lucht.

Door in de meest onmogelijke houdingen de tulpen van de zijkant en onderkant te fotograferen, krijg je met hulp van de zon als (tegen-)lichtbron de mooiste plaatjes. Wel even goed opletten, want de tulpen trekken alle aandacht. Als je in een opgevouwen onmogelijke houding laag bij de grond bent en iemand loopt achteruit om toch die andere tulp op de foto te zetten, wordt je hoofd als je niet oplet gebruikt als krukje….Gelukkig ging het in mijn geval net goed. Groene knieën hield ik er wel aan over. Fijn om te zien dat ik niet de enige malloot was en dat sommige mensen zich ook helemaal konden verliezen in een roze of zwarte tulp.

Het veld met grote rode en witte tulpen was toch het mooiste wat ik heb gezien. Heel indrukwekkend vooral de grote massa’s bloemen. Er waren niet alleen rode en witte tulpen, maar van bijna elke kleur was er wel een variant. Mini’s en maxi’s, met rafels, dubbele bladeren (tulpmodel was wel verdwenen), meerdere tulpen aan één steel, je kon het zo gek niet bedenken of het stond er in volle bloei in grote velden.

Na een uurtje begonnen de mensen wel binnen te stromen. Veel Aziaten en Duitsers zodat het bijna vakantie leek als je naar de talen luisterde die er werden gesproken. Lange rijen bij de souvenirwinkels, de stroopwafelkraam en de jumboklompen waar je in kon zitten voor een foto. Veel mensen die een selfie maakten in een tulpenveld. De molen was ook een druk bezocht item evenals het doolhof.

De bordjes dSONY DSCie overal in het Engels stonden met ‘Please do not walk on the grass’ waren overduidelijk niet duidelijk genoeg. De tulpen moesten allemaal van dichtbij bekeken worden en kinderen, volwassenen en hele statieven en foto-opstellingen vonden een plekje op het verboden gras (wat voor mij een moment was voor een leuke foto zonder tulpen).

Na een uur of twee hield ik het voor gezien. Inmiddels was het enorm druk en waren er paden die vol stonden met mensen. Hoogste tijd om naar huis te gaan.

Een paar mooie foto’s van deze mooie oranjeochtend vindt u terug op mijn site klik hier